Activiteiten NPOW

Aankomende Evenementen

  • Geen evenementen in deze categorie
  • gedachten over “Activiteiten NPOW”

    1. Mooi artikel over hoe ik zelf door verschillende brillen kijk naar mijn eigen dochter en haar vraag om mee te gaan betogen. Mijn 16-jarige zelve uit het het verleden vindt het geweldig dat haar activisme wordt verder gezet en wil niets liever dan volmondig ja zeggen. De ouder in mij maakt zich zorgen over een frêle dochter in heel die mensenmassa. De oud-leerkracht in mij weet dat je als school en als instituut regels en afspraken dient te handhaven. De professional in mij is nieuwsgierig naar wat deze beweging in gang zet voor het toekomstige onderwijs,…. Ik kan en mag het met al die meningen in mezelf eens zijn. Die ‘rolfltuïditeit’ is op zijn zachts gezegd een uitdaging, maar ook een verrijking. Voor mij én voor mijn kinderen. Als we niet afgrenzen is er niets om je tegen af te zetten en je persoonlijkheid te vormen vanuit je eigen keuzes, als we te zeer beknotten krijgt niets de kans om te groeien. In beide gevallen is het resultaat hetzelfde; er volgt geen eigen beweging. Ondertussen hebben we dus dynamische gesprekken aan tafel waarbij aan de twee kanten denkprocessen in gang worden gezet en we vooral kunnen leren van elkaar van zolang we kunnen luisteren naar elkaar en respect hebben van de rol die iedereen speelt op een bepaald moment op een bepaalde tijd in de geschiedenis. Ik ben historica van opleiding en mijn dochter vroeg onlangs ‘mama zal er over 100 jaar over ons gesproken worden in de lessen geschiedenis?’. Dat weet ik niet, maar ik hoop uit de grond van mijn hart van wel, want dat wil zeggen dat dit ze deel hebben uitgemaakt van een beweging, een deining, met een heel groot effect.

      Beantwoorden
    2. Hoe de school van mijn dochter het aanpakt:
      ‘De school heeft respect voor het engagement van de leerlingen en bespreekt de deelname aan de betogingen wekelijks met een delegatie van de leerlingen in de leerlingenraad. De communicatie hierover met de ouders gebeurt via aparte mailberichten, vooral om kort op de bal te kunnen spelen en ouders en leerlingen op de hoogte te houden van de laatste stand van zaken inzake afspraken, registratie van afwezigheden enz.’

      Ook een positieve boodschap vind ik!

      Beantwoorden
    3. Mooie benadering Rudy, dank je.

      In een maatschappij die doordrongen zou zijn van bewustzijn rond ‘meerzijdige onpartijdigheid’, zie ik dit heel goed werken. Helaas vrees ik dat we daar vandaag nog niet zijn.

      Moeten we ook geen rekening houden met die andere factor, nl ‘macht binnen een systeem’ en de bijzondere verantwoordelijkheid van ‘machthebbers binnen een systeem’?

      Er zijn vast leerlingen die, net omdat ‘ de vertegenwoordiger van het systeem’ in haar FUNCTIE niet toelaat om buiten het systeem te treden, beslissen dat ofwel:

      1. het systeem niet deugt en ze dat systeem moeten in vraag stellen (door de poort gaan dus)
      2. het maar beter is om niet teleur te stellen binnen het systeem, waardoor ze hun eigen mening herzien en geen uitdrukking meer durven geven aan wat ze voelen (niet door de poort durven)
      3. alles daar ergens tussenin

      Piste 2 resulteert vaak in tijdens de rest van je leven een mak schaapje blijven dat niet voor de eigen gevoelens en behoeften durft opkomen, uit schrik om niet te conformeren. Zonde toch?

      Moet je als ‘vertegenwoordiger van macht binnen een systeem’ niet duidelijker zijn in je communicatie en de verschillende mogelijke keuzes ook helder benoemen? Of is dat betuttelend?

      Zolang er sancties gekoppeld blijven aan ‘buiten het systeem treden’, vraag je toch ontzettend veel moed van mensen om een systeem in vraag te stellen, om ‘volwassen te worden’ en ‘door de poort te durven gaan’?

      Ik kan me voorstellen dat sommige leerlingen en ouders eerder ‘hypocrisie’ zien in het antwoord van deze directie, dan meerstemmigheid als mens en functionaris. (En ja, de bril waarmee je naar de wereld kijkt, bepaalt hoe die wereld naar jou kijkt, dus dat zegt dan veel over de mensen die zo oordelen, dat realiseer ik me ten volle.)

      Teruggekoppeld naar leidinggevenden in een bedrijf merk ik in mijn rol als Kantelaar dat het voor medewerkers ontzettend moeilijk is om ‘te lezen’ wat een leidinggevende bedoelt als hij of zij abstractie maakt tussen ‘mijn visie als persoon’ en ‘mijn visie als vertegenwoordiger van het bedrijf’.
      Ook leidinggevenden zelf worstelen hiermee: als wat je moet doen of verdedigen haaks staat op waar je als mens waarde aan hecht, verliezen mensen tonnen energie. Heel vaak zien mensen dan de enige uitweg in ‘uit het systeem stappen’ en dan verlaten ze hun opdrachtgever.

      Ik deel jouw bezorgdheid om vaker meerstemming te communiceren, ik vraag me echter wel af hoe we dat zo goed mogelijk kunnen doen, zeker als ‘vertegenwoordiger van macht’ die – wat mij betreft – beter probeert om polarisatie te vermijden.

      Spontaan denk ik nu aan ‘verbindende communicatie’ als goede methode om dat te doen.
      Wat denk jij?

      Beantwoorden
    4. laten we inderdaad de totale olifant bekijken! Wat mij betreft begint dat door te kijken naar de oorzaken van burnout en deze niet te zoeken op individueel niveau (wat er allemaal niet goed is aan die mensen die een burnout krijgen) maar door te kijken naar de werkelijke oorzaken: hoge werkdruk, ontmenselijking van werk en context, grote sociale druk, enorm veel te verwerken indrukken, veel mensen die financiele stress ervaren. Veel gebroken gezinnen… hoe wij als maatschappij daar mee om gaan – dat is volgens mij de vraag.

      Beantwoorden